Skip to content

Wpływ tkankowego aktywatora plazminogenu na ostry udar niedokrwienny po roku czesc 4

2 miesiące ago

494 words

W przypadku wszystkich przyczyn zgonu, które uznano za definitywnie związane z udarem indeksu, leżącą u podłoża patofizjologiczną cechę udaru uważanego za związane ze śmiercią pacjenta, zakwalifikowano jako krwotok śródmózgowy, obrzęk mózgu lub zawał mózgu. Aby umożliwić porównanie między zgonami z powodu ciężkiego lub rozległego niedokrwiennego zawału a tymi z powodu krwotoku śródmózgowego, połączono kategorie obrzęku i zawału. Zgony uważane za związane z ciężkością udaru indeksu można by porównać do zgonów uznanych za spowodowane krwotokiem śródmózgowym. Przeprowadzono wielowymiarowe analizy w celu przetestowania skojarzenia wybranych zmiennych linii podstawowej, w tym rodzaju udaru, i pomyślnego wyniku na jeden rok. Zmienne do włączenia do modeli wybrano za pomocą wcześniej opisanych procedur.12 Zastosowano także model wielowymiarowy do identyfikacji zmiennych podstawowych związanych z przeżywalnością w ciągu jednego roku z zastosowaniem analizy regresji proporcjonalnych zagrożeń Coxa. Interakcja o wartości P mniejszej niż 0,1 została uznana za istotną. Zmienne o wartości P mniejszej niż 0,05 lub interakcje pomiędzy zmiennymi o wartości P mniejszej niż 0,1 zostały zachowane w ostatecznym modelu. Wpływ leczenia na wynik po 12 miesiącach został ponownie przetestowany, z korektami dla współzmiennych linii podstawowych i interakcji pozostałych w ostatecznym modelu.
Wyniki
W sumie 624 pacjentów zostało losowo przydzielonych do leczenia. Tylko 15 z pozostałych przy życiu pacjentów (2,4 procent pierwotnych 624; 7 w grupie t-PA i 8 w grupie placebo) nie było dostępnych w 6-miesięcznej ocenie kontrolnej dla wszystkich trzech skal wyników i 26 (4.2 procent, 14 w grupie t-PA i 12 w grupie placebo) były niedostępne dla oceny uzupełniającej po 12 miesiącach dla wszystkich trzech skal. Zgodnie z analizą zamiaru leczenia, u tych pacjentów stwierdzono niekorzystne wyniki dla każdej brakującej skali.
Tabela 1. Tabela 1. Wyniki Sześć miesięcy i rok po rozpoczęciu udaru mózgu. Podobnie jak dane po 3 miesiącach, dane z okresu 6 miesięcy i 12 miesięcy pokazały, że pacjenci leczeni t-PA mieli większe szanse na pozytywny wynik niż ci, którzy otrzymywali placebo. Iloraz szans dla korzystnego wyniku po 6 miesiącach w grupie t-PA w porównaniu z grupą placebo wynosił 1,7 (przedział ufności 95%, 1,3 do 2,3), a po 12 miesiącach 1,7 (przedział ufności 95%, 1,2 do 2,3) (Tabela 1). Podobny wzorzec jest widoczny w wynikach testów jednoczynnikowych dla indeksu Barthel, zmodyfikowanej skali Rankina i Skali Wyjściowej Glasgow (Tabela 1). Po 12 miesiącach zakres bezwzględnego wzrostu odsetka pacjentów z wynikiem pozytywnym wyniósł 11-13 punktów procentowych, a zakres względnego wzrostu korzystnego wyniku wyniósł od 32 do 46 procent w trzech skalach wyników.
Rysunek 1. Ryc. 1. Wynik po 12 miesiącach, według grupy leczenia. Wyniki z 95 lub 100 na indeksie Barthel, 0 lub na zmodyfikowanej skali Rankina i na skali Glasgow zostały ocenione jako wskazujące na pomyślny wynik. Wartości procentowe nie zawsze wynoszą 100 ze względu na zaokrąglenia.
Rysunek pokazuje wyniki po 12 miesiącach
[więcej w: celiprolol, anakinra, diklofenak ]
[przypisy: olx zielona gora, nefropatia cukrzycowa, nerwica serca objawy ]

0 thoughts on “Wpływ tkankowego aktywatora plazminogenu na ostry udar niedokrwienny po roku czesc 4”