Skip to content

Wpływ tkankowego aktywatora plazminogenu na ostry udar niedokrwienny po roku ad 5

2 miesiące ago

536 words

Sześciomiesięczne dane (nie pokazane) były bardzo podobne. Większemu odsetkowi pacjentów w grupie leczonej t-PA z wynikiem pozytywnym po 12 miesiącach, w porównaniu z pacjentami z grupy placebo, nie towarzyszył wzrost ciężkiej niepełnosprawności lub śmiertelności. Ponadto, gdy porównaliśmy wyniki po 3 miesiącach i 12 miesiącach, stopień zgodności wyników dla pacjentów w odniesieniu do korzystnego wyniku wynosił 88 procent w przypadku wskaźnika Barthel i 91 procent w zmodyfikowanej skali Rankina i skali Glasgow Scorecome Scale, sugerując stabilność tych wyników w okresie 12 miesięcy. W grupie t-PA wystąpiły 23 objawowe krwotoki śródczaszkowe w ciągu pierwszych trzech miesięcy po udarze, z których 20 wystąpiło w ciągu pierwszych 36 godzin. Sześciu z 23 pacjentów (26 procent) żyło po 12 miesiącach. W grupie placebo wystąpiły cztery objawowe krwotoki śródmózgowe w ciągu trzech miesięcy, z których dwa wystąpiły w ciągu pierwszych 36 godzin po udarze. Jeden z tych czterech pacjentów przeżył 12 miesięcy. Pomiędzy 3 miesiącem a 12 miesiącem dwóch dodatkowych pacjentów miało objawowe krwotoki w grupie t-PA, z których jedna żyła w wieku 12 miesięcy. W grupie placebo jeden dodatkowy pacjent miał objawowy krwotok od 3 miesięcy do 12 miesięcy; ten pacjent nie przeżył.
Trzydziestu czterech z 624 pacjentów miało objawy nawracających udarów w ciągu 12 miesięcy, w tym 2 pacjentów z dwoma nawrotami. Dwadzieścia cztery zdarzenia wystąpiły w ciągu 3 miesięcy po leczeniu (12 w grupie t-PA i 12 w grupie placebo), 7 od 3 do 6 miesięcy (4 w grupie t-PA i 3 w grupie placebo), i 3 od 6 miesięcy do 12 miesięcy (1 w grupie t-PA i 2 w grupie placebo). Spośród 34 powtarzających się udarów 2 (6 procent) zaklasyfikowano jako choroby małych naczyń, 16 (47 procent) jako choroby układu sercowo-naczyniowego, 9 (26 procent) jako chorobę o dużych naczyniach i 7 (21 procent) z nieznanej przyczyny. Nie zaobserwowano istotnej różnicy w częstości nawrotów udaru mózgu pomiędzy pacjentami z grupy t-PA a pacjentami z grupy placebo (P = 0,89 po 6 miesiącach, a P = 0,96 po 12 miesiącach).
Rysunek 2. Rysunek 2. Prognoza przeżycia Kaplana-Meiera po Udarze w grupach t-PA i Placebo. I słupki przedstawiają standardowe błędy punktowych oszacowań przeżycia po 3, 6, 9 i 12 miesiącach.
Wskaźnik umieralności 6 miesięcy po udarze nie był istotnie niższy w grupie z t-PA niż w grupie placebo (21 procent vs. 23 procent, P = 0,31) lub po 12 miesiącach (24 procent vs. 28 procent, P = 0,29) (Rysunek 2).
Tabela 2. Tabela 2. Pierwotne przyczyny zgonu w 12 miesiącu. Przyczyny zgonu w jednym roku podsumowano w Tabeli 2. W przypadku trzech głównych kategorii (przyczyna naczyniowo-mózgowa, przyczyna sercowo-naczyniowa i zakażenie) nie stwierdzono istotnych różnic między grupą t-PA a grupą placebo (P = 0,47). W przypadku grupy t-PA 47 procent zgonów uznano za zdecydowanie związane ze skokiem wskaźnika, 21 procent prawdopodobnie powiązano, a 32 procent nie był powiązany. W grupie placebo, 41 procent zgonów było uważanych za zdecydowanie związane ze skokiem wskaźnika, 26 procent prawdopodobnie powiązanych, a 32 procent nie związanych. Wśród pacjentów, których zgony uznano za zdecydowanie związane z udarem indeksu, większy odsetek takich pacjentów zmarł na krwotok śródmózgowy w grupie t-PA niż w grupie placebo (28 procent vs
[patrz też: agaricus, bikalutamid, teosyal ]
[patrz też: olx strzelin, niewydolność żylna, niskorosłość ]

0 thoughts on “Wpływ tkankowego aktywatora plazminogenu na ostry udar niedokrwienny po roku ad 5”

  1. [..] odnosnik do informacji w naukowej publikacji odnosnie: chirurgia ręki warszawa[…]