Skip to content

rakowska ewa czesc 4

1 miesiąc ago

427 words

Stężenia osoczowe normetanephriny, noradrenaliny, metanafiryny i epinefryny (górne panele) i wydalanie moczu noradrenaliny, epinefryny, metanafryn i kwasu wanililmowo-glinowego (panele dolne). Wartości są wyrażone jako wartości procentowe górnego limitu odniesienia dla każdego testu. Dane dotyczące poszczególnych pacjentów przedstawiono dla trzech grup pacjentów z chorobą von Hippel-Lindau i mnogim rakiem endokrynnym typu 2 (MEN-2), jak następuje: pacjentów z chorobą von Hippel-Lindau lub MEN-2, u których wykluczono guz chromochłonny (pheochromocytoma) na podstawie normalnej tomografii komputerowej (CT-ujemny), pacjentów z chorobą von Hippel-Lindau, którzy mieli potwierdzone histologicznie guzy chromochłonne (VHL) oraz pacjentów z MEN-2, którzy mieli potwierdzone histologicznie guzy chromochłonne (MEN-2). Wartości dla pacjentów z guzem chromochłonnym określono, gdy guzy zostały po raz pierwszy zidentyfikowane za pomocą tomografii komputerowej. Kropkowana linia pozioma reprezentuje górną granicę odniesienia dla każdego testu. Skale są logarytmiczne. Spośród 35 pacjentów z guzem chromochłonnym wszyscy, z wyjątkiem 2 pacjentów, jeden z chorobą von Hippel-Lindau i inny z MEN-2, mieli wysokie stężenia normetanfryny w osoczu (Ryc. 1). Trzech pacjentów z chorobą von Hippel-Lindau, u których guzy usunięto podczas dwóch różnych okazji, miało w obu przypadkach wysokie stężenia normetanephriny w osoczu. Dwóch pacjentów z chorobą von Hippel-Lindau i wszyscy pacjenci z MEN-2, którzy mieli guz chromochłonny, również mieli wysokie stężenia metanfryny w osoczu; w związku z tym zarówno normetanophrina w osoczu, jak i metanfhrina były prawidłowe tylko w jednym z 38 testów u 35 pacjentów z rodzinnym chromochłonnym guzem.
Natomiast stężenia norepinefryny w osoczu były prawidłowe u ośmiu pacjentów z chorobą von Hippel-Lindau i pheochromocytoma oraz u czterech pacjentów z MEN-2 i pheochromocytoma (Ryc. 1). Stężenie adrenaliny w osoczu było prawidłowe u wszystkich z wyjątkiem jednego pacjenta z chorobą von Hippel-Lindau i wysokiego tylko u sześciu z dziewięciu pacjentów z MEN-2, z których jeden miał normalne stężenie norepinefryny w osoczu. Dziesięciu pacjentów, w tym siedmiu z prawidłowym stężeniem katecholamin w osoczu, miało również prawidłowe wydalanie z moczem zarówno noradrenaliny, jak i epinefryny. Metadrenaliny w moczu były prawidłowe w 13 z 37 testów u 34 pacjentów, a wydalanie kwasu vanillylmandelic było prawidłowe w 18 z 34 testów u 31 pacjentów.
Tabela 2. Tabela 2. Charakterystyka testów biochemicznych do wykrywania guza chromochłonnego u pacjentów z chorobą von Hippel-Lindaua lub mnogim typem endokrynnym typu 2. Czułość pomiarów normetanephriny w osoczu i metanfryny w diagnostyce guza chromochłonnego wynosiła 97%, czułość znacznie wyższe niż dla noradrenaliny i adrenaliny osoczowej (P = 0,002), norepinefryny w moczu i epinefryny (P = 0,004), metoksyfryny w moczu (P <0,001) i kwasu moczowego vanillylmandelic (P <0,001) (Tabela 2). Wysokiej czułości normetanephriny w osoczu i metanfryny towarzyszyła wysoka swoistość (96%).
U wszystkich pacjentów z chorobą MEN-2 lub von Hippel-Lindau, którzy mieli guz chromochłonny, stężenie normetanephriny w osoczu wzrosło średnio o 348 procent powyżej górnej granicy referencyjnej, znacznie większy wzrost względny (p <0,001) niż w osoczu stężenia norepinefryny (78 procent) i wydalania z moczem noradrenaliny (95 procent), metanephriny (55 procent) i kwasu wanililograwowego (8 procent) (Figura 1) [patrz też: dekstrometorfan, cefepim, bikalutamid ] [patrz też: migotanie przedsionków leczenie, miód rzepakowy właściwości, paweł gutral ]

0 thoughts on “rakowska ewa czesc 4”